Świadectwa energetyczne

Nie wielu zwykłych ludzi kojarzy termin „świadectwo energetyczne”. W głównej mierze jest to spowodowane faktem, iż jest to termin bardzo młody. W pełnej formie brzmi on: „świadectwo charakterystyki energetycznej budynku”. W polskim prawodawstwie świadectwa energetyczne funkcjonują zaledwie od 1 stycznia 2009 roku. Jego wprowadzenie w naszym kraju wnika z dyrektywy Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2002 roku mówiącej o jakości energetycznej, jaka powinny cechować się budynki.
Świadectwa energetyczne dotyczą: budynków mieszkalnych oddawanych do użytku; budynków które przeszły remonty oraz modernizacje wpływające na ich zapotrzebowanie energetyczne (na przykład wymiana starych okien na plastikowe, wymiana kaloryferów, zainstalowanie wentylacji w pomieszczeniach), wszelkiego rodzaju domy jednorodzinne nie przekraczające powierzchni 50 metrów kwadratowych, kamienice, bloki; budynki użyteczności publicznej powyżej 1000 metrów kwadratowych, takie jak szkoły, lotniska, supermarkety. Budynki, którym świadectwa energetyczne są zbędne to przede wszystkim: budynki związane z kultami religijnymi; budynki nie przekraczające 50 m kwadratowych powierzchni (wolnostojące); obiekty zabytkowe; budynki przemysłowe i gospodarcze pobierające energię nie większą niż 50 kWh/m kw. rocznie; dawne fabryki lub magazyny przekształcone na obiekty mieszkalne. Zadanie, jakie posiadają świadectwa energetyczne, polegają na zmniejszeniu zużycia energii, jaka jest zużywana na jego funkcjonowanie. Dotyczy to przede wszystkim ogrzewania, ale również zaopatrzenia w ciepłą wodę, oświetlenie oraz wentylację.

Podobne posty:

Comments are closed.